Blant buzz-orda i næringslivet i dag er det få som kan måle seg med berekraft. I hypen rundt klima, miljø og samfunnsansvar jagar alle på denne merkelappen ved si eiga verksemd. Visjonar og verdiar visar omsorg for klima og miljø, strategiane stakar ut kursen mot ei betre verd, og jakkenåla med FN sine berekraftsmål grip om seg som PK-markør blant leiarar i næringslivet.

Om kriteria for berekraft er opp til den enkelte, så blir omgrepet raskt tømt for innhald. Det er ikkje gull alt som glimrar. Og alt og alt som gjev seg ut som berekraftig, er heller ikkje berekraftig. Ideen om at utvinning av olje og gass kan være berekraftig i miljø- og klimamessig forstand får stadig færre tilhengarar, og i EU ser ein aukande skepsis til oljeleiting i nord, karbonfangst og -lagring, og hydrogenproduksjon basert på naturgass.  

Mange let elles til å tru at all produksjon av fornybar energi kan reknast som berekraftig. Så enkelt er det ikkje. I vurderinga av bidrag til berekraft må ein nemleg vurdere vidare verknadar, som til dømes omfanget av naturinngrep, ringverknadar frå drifta, og kva straumen frå prosjektet blir brukt til.

Sjølv om store ressursar blir brukt på å løfte fram bidraga frå havbruk til berekraft, så heftar kritiske spørsmål framleis også til denne næringa. Aktuelle nøkkelord er soya til fôr, lakselus, rømming, energibruk, medisinbruk, utslepp og forureining. Liknande problemstillingar gjer seg gjeldande for verksemder innan industri, landbruk og eigedom.

Opprydding og kartlegging av dette landskapet føreset avklaring av ei rekke spørsmål. Kort summert treng ein legitime og ålmenne kriterium for kvalifikasjon av berekraftig aktivitet, samt kven som skal ha ansvaret for etablering av regelverk og oppfølging av etterleving. I EU er responsen no på veg. Med den nye taksonomien for berekraftig økonomisk aktivitet, introduserer styresmaktene i EU no eit stort og sinnrikt apparat for å støtte opp om den grøne omstillinga i Europa, European Green Deal.