Etter sentralbanksjefens årstale er det lett å sitte igjen med eit inntrykk av at det einaste Øystein Olsen sa om oljefondet var at ein ikkje må blande politikk og fondsforvaltning. Det var det ikkje. Ein stor del av talen gjaldt utviding av oljefondets investeringsunivers.

Frå rentepapir til vindmøller?

Utsikter til låge renter er dårleg nytt for den delen av oljefondets kapital som er plassert i obligasjonar – i dag over 35 prosent.

«Fremover må vi regne med at de lave lange rentene vil slå ut i lavere avkastning», sa Olsen i årstalen. Obligasjonar er meir «sikkert» enn aksjar og speler difor rolla som oljefondets forsikring mot kursfall i aksjemarknaden. Likevel meiner sentralbanksjefen at det kan vere «grunn til å stille spørsmål ved om så mye som en tredel av fondet skal plasseres i papirer med lav avkastning».

Konkret foreslo han at fondet – på sikt – kan redusere obligasjonsdelen yttarlegare til 20-25 prosent. Det er då det interessante oppfølgingsspørsmålet melder seg: kvar vil sentralbanksjefen plassere den frigjorte kapitalen?

«Fondet er preget av en særlig lang tidshorisont og stor evne til å bære kortsiktig risiko. Hvis vi kan utnytte disse særtrekkene i de investeringsvalgene vi tar, bør det være mulig å hente ut en meravkastning i forhold til markedet».

Og vidare:

«Fondets størrelse og lange tidshorisont gjør det spesielt godt egnet til å høste gevinster i markeder med liten likviditet (…). Etter hvert som vi vinner erfaringer med eiendomsinvesteringer, vil det være naturlig å gå videre med investeringer i andre typer realaktiva, eller øke aksjeandelen.»

Dette kan vanskeleg lesast som noko anna enn tommelen opp for direkte investeringar i fornybar energi og grøn infrastruktur, slik mange aktørar har teke til orde for. Å investere i ein japansk havvindmøllepark eller tyske kraftlinjer er ikkje berre bra for den globale energiomstillinga. Det er og veldig bra for oljefondet på grunn av sin kapitalkrevjande og langsiktige profil.

At dette poenget frå årstalen ikkje har fått så mykje merksemd kan kanskje forklarast med at det ikkje er første gang Norges Bank har sagt ifrå om at dei er positive til unoterte miljøinvesteringar. Dei gjorde det og i i 2010. Men den gang var det ikkje Øystein Olsen som var avsendar, men forgjengaren – og noverande finansråd i Finansdepartementet – Svein Gjedrem. Kanskje har vi grunn til å vere optimistar?